Hondemiddag

Samen in het bos
Hij blijft op het pad
En ik loop lekker los

Samen even weg
Ik snuif en wroet en graaf
Graaf alle bladeren weg

Samen even uit
Ik blaf vrolijk naar mijn baasje
Hij aait mij om mijn snuit

Maandagochtend, elfje

Maandag

Wekker gaat

Regen ratelt ruiten

Bed is zoooo lekker

Koffie

Stoere Meiden huilen niet

Soms dan wil ik huilen

Maar mijn ogen blijven droog

Soms dan wil ik huilen

Maar mijn ogen blijven droog

Want grote meiden huilen niet

Ook al hebben ze verdriet

Geen traan die hen verried 

Sterke, stoere meiden huilen niet

Naast computers tussen stoere mannen

Dat is mijn werk, mijn bestaan

Ferme knapen, stoere Jannen

Emoties hebben geen bestaan

Want stoere mensen huilen niet

En stoer, wie wil dat niet zijn?

Dus stop weg het klein en groot verdriet

Anders kun je niet een Stoere Dame zijn

Dus slik weg, die brok in keel

Vergeet verlangen naar een knuff 

Kil en koud en verstandig rationeel

Computeresk zonder ach en wee en puf

Maar zo'n rationele kooi is niet zo handig

Mensen hebben immers ook gevoel

Waarom toch altijd dat verstandig?

Kill en kalm en logisch ook een boel

Maar soms is dat moeilijk, soms dan gaat dat niet

Want dan is er klein of groot verdriet

Moeizaam slikkend pogend tot het tonen niet

Want grote meiden huilen niet

Thuisgekomen dan met doffe bons

Val ik in bed en pak de knuffelbeer

En ineens weet ik het dan weer

Ook Stoere Meiden huilen soms. 

Bomenknuffels

Ik loop in het bos heel alleen

Een boom kijkt me na

slaat een takkige arm om me heen

Zijn bladeren ruisen

Een vos sluipt langs onze wortels heen

Gebladerde broeders kijken hem na

Moeder natuur en ik, wij zijn een

Onze bladeren ruisen

Afscheid is een nieuw begin

Soms verlang ik naar een einde
Soms verlang ik naar een nieuw begin
Soms verlang ik naar "heel anders" en een nieuw verhaal
Soms verlang ik naar het schutblad met het woordje "fin"

Maar een einde dat betekent afscheid
Laat los, het bekende dat is weg
Afscheid is een beetje doodgaan

Achterlaten langs de levensweg

Afscheid, snoeien in je leven
Hak weg dat dode hout
De pijn is maar voor even
't Is ook maar even dat je rouwt

Snoeien dat geeft ruimte
Ruimte voor iets nieuws en fris
Zoals het ook in de natuur
Ieder jaar weer lente geworden is

Maar tussen oud en nieuw
Daar zit dat zwarte gat van pijn
Dat grijze leeg van afscheid
Dat grijs en pijnlijk niets van afgesneden zijn

Over de herfst

De dagen worden korter, duister krijgt de overhand
De zon schijnt nog maar 't is al best wel fris
Duidelijk dat de zomerwarmte weer vertrokken is
En 's nachts vriest het weer op 't land

De winter nadert, de winter met haar kou en sneeuw
Met bittere wind die je doet huiveren en rillen
Met stijfbevroren vingers en met katten die naar kachels willen
Met geen vogels, enkel die schreeuw van een eenzame meeuw

Het is weer die tijd van het jaar
Tijd voor snert en boerenkool en hutspot
Tijd om dag te zeggen tegen zomerzot
Tijd voor ganzenborden samen bij elkaar

Ach wat kan ik zeggen dat niet al eerder is gezegd
Die mooie zomer is alweer voorbij en laat de herfst achter
Wind en regen, storm en geel-en-rood-gebladerde wachters

En weer wordt de melancholieke bui bij mijn voordeur neergelegd

Het mooie weer is nog niet eens helemaal voorbij
En ik droom alweer van lente, paashaas, kuikens en van maart
Van fris jong groen, de eerste zwaluw en een narcisje ook er bij
Die de lente als een nieuw begin ervaart

Zon-dag

De zon schijnt, de lucht is mooi strak en blauw
Het is werkelijk een echt prachtige dag
De zon schijnt op mij neer met een vriendelijke lach
Nergens het kleinste greintje van sombere herfstige grauw

Heerlijke dag, schitterende verrassing na de angstige nacht
Zomerkleed tooit nog de wereld, trots als een pauw
Een vleug van geel toont de herfst is in aanbouw
Maar nog is het zomers en warm, een dag die alles vermag

De heldere fijnwarme zon in de strakblauwe lucht
Vogels kwetterend nog niet naar het zuiden gevlucht
Mensen zijn vrolijk, ze zingen en dansen

Mensen zijn lachend met elkander aan 't sjansen
Op deze heerlijke zalige zonnige zon-dag
Een dag die zegt dat eventjes alles echt mag