De zon zakt

De dag is weer voorbij

Weer een dagje dichter

Dichter bij genezing

Voor mijn rug en mij

Toekomstangst

Achter me het licht

Van het verleden

Voor me het grote zwarte gat

De toekomst, wat brengt me dat

Als ik over dertig jaren oud ben

En een beetje minder kwiek dan nu

Wie zal dan voor me zorgen?

Als ik dat zelf niet meer kan?

Als ik in het ziekenhuis lig

Wie komt dan op bezoek?

Wie houdt mijn hand vast

Bij een doktersbezoek?

De toekomst, dat enge zwarte gat

Hij maakt me bang tot in mijn tenen

Soms zo erg dat ik er van moet wenen

Dan voel ik me soms zo eenzaam

Eenzaam en alleen

Geen partner, geen broers of zussen

Geen dochter, en geen zoon.

Ik weet dat ik sterk zou moeten zijn

Zou moeten vertrouwen op het oude

“Mettertijd komt raad"

En dat alles heus wel goed zal komen

Maar zo sterk ben ik soms niet

Soms ben ik zwak en bang

Bang voor de toekomst

Bang voor de eenzaamheid

Die hij schijnt te brengen 

Vertwijfeld zoekend, speurend

Naar dat kleine glimpje licht

De duisternis krampachtig negerend.

avondstilte

dag zon, hoi maan

hoi invallende schemering

wandel je met me mee?

ik wandel in de avond

kijk naar binnen bij 

openstaande gordijnen

gezellige gezinnen zitten samen

rond gul gedekte tafels

een pietsie jaloers, toch wel

maar ook tevreden

even wandelen

moe en overprikkeld

geniet ik van de avond

de stilte

in de stilte van de avond

komen de zintuigen tot rust 

Adem, ik hou van jou

Adem, ik heb je lief

De lucht die mij laat leven

Het lichaam door zuurstof voortgedreven

Mijn adem, ik heb je zo lief

Er is meer waar ik van hou

Mijn ogen die kijken naar verre

Naar de zon, de maan, de sterren

Zonsopkomst in rood, geel en blauw

Ik hou ook van mijn benen

Ze lopen en fietsen en dansen

Wandelen naar allerlei kansen

Ik hou van heupen en knieën,

Van rug en van benen

Ik hou ook van vingers en handen

Zij kunnen fijne dingen maken

Kunnen schrijven en knutselen en haken

Legt muis en toetsenbord aan banden

Werken samen, maken muziek met elkaar

Al tokkelend op de gitaar

Ik hou van huid,

en van mond en van oren

Van kunnen voelen, praten en horen

Ik hou ook van mijn hersens,

Die maken dat ik denk en schrijf en leer

Die maken dat ik dit noteer

Maar het meest heb ik lief

Die zuurstof, de lucht, mijn adem

Ze vloeit door mijn longen en streelt langs mijn neus

Mijn fantastische, heerlijke adem, ik heb je zo lief! 

Demonen der nacht

Demonen der nacht

Zij lurken en loeren

in lichtloze hoeken

Geduldig wachtend

Het licht der dag 

Verlicht en verjaagt

Dreigende demonen worden

Miezerige muizenissen

De dag, lang en vermoeiend

Is weer voorbij, ik kijk op

Naar maan en sterren

Rustig alleen met de avond

Dan komen ze weer

Lurkend en loeren 

in lichtloze hoeken 

De demonen, die nachtmerries

Verschrikking in dromen der nacht 

Thuis met thee

In de luie stoel achter het raam

Zie ik schaatsen en sleeën voorbij gaan

Winterse ijzel gaat haar gang

Ik plak ’t lekker achter het behang

Bij de kachel met een kopje thee

Nou daar straf je mij niet mee 

Avond in de Winter Efteling

schemering gloort, avond valt

duisternis glijdt over de pleinen

de wonderlijk warme winternacht

dempt alle geluiden, maakt ze

wonderlijk zacht

mensen lachen en leven

de geur van een houtvuur

knispert over het park

lichtjes pinkelen in bomen

ik loop hier in de Efteling

te kijken, bewonderen en dromen